कही पे महकता हुआ….

कही पे महकता हुआ सुहाना हुस्न है,
कही पे दर्दे-ए-दिलो का खामोश सा जश्न है… .

कही पे यादोंके, अनकहे फसाने है,
कही पे वादोंके, अनचाहे अफसाने है….

कही पे साथ निभाने की कस्मे है,
कही पे मगर, साथ रहने की रस्मे है….

कही पे हरदफ़ा चमक है, और सवेरा है,
कही पे अंधेरा, हो रहा घना और गहरा है….

कही पे सपनो की बिछायी इक सेज है,
कही पे बरबादी की तरफ चलना, और तेज है…

चुने हुए रस्तो पे जरुरी सा है चलते जाना….
जरुरी है कभी खुदको समझाना,
और खुद ही संभल जाना….

– अमर ढेंबरे

हास्य आणि आनद

हास्य आणि आनद यात कमालीचा फरक आहे.
माणूस हसतोय म्हणजे तो आनंदी असेलच अस नाही. परंतु प्रत्येक आनंदी माणूस हसेल जरूर.….

हास्य दर्शविता येऊ शकत परंतु आनद दर्शविण्याची गरज नसते, तो आपोआप चेहऱ्यावर किवां देहबोलीतून व्यक्त होतो.

हास्याचे अनेक प्रकार असू शकतात, परंतु आनंदाचा कोणताही प्रकार नसावा…. हास्य जस वरवरच असू शकतो तस आनंदच नाही…तो आतूनच असतो….’म्हणूनच आनद हा निरागस असतो….

आनंद हा आनंद असतो…
आनद हा मनापासून हसण्याचा एक छंद असतो…

बरोबर ना ??

– अमर ढेंबरे

तुझ्या विरहाचे भयानक प्रसंग

आठवतोय,
ते भयानक प्रसंग, तुझ्या विरहाचे,
माझ्या हळव्या मनावर गुदरलेले….

सावरतोय,
कसातरी स्वत:ला,
अस्वस्थ मन तरीही भेदरलेले….

– अमर ढेंबरे

ऋतुचक्र

निष्पर्ण फांद्यांना जशा,
वसंतात नव्या पालव्या फुटतात…
तुझ्या आठवणींचे क्षण मला,
तसेच नव्याने भेटतात…

ग्रीष्मातील उन्हाचे,
जसे चटके सर्वांगी…
तुझ्या विरहात होरपळणार,
माझ मन ते अभागी….

मग वर्षा येते,
अन बेधुंद तो बरसतो….
माझ्या नयनातील पाऊस ,
तुझ्याचसाठी तरसतो…

शरदात त्याला,
कुठेतरी मग उसंत असते….
कस जगाव तुझ्याविना,
माझ्यासाठी एवढीच एक खंत असते….

हेमंत आणि शिशिरात,
सार ना कसं थंड थंड…
हृदयाने मात्र माझ्याशी,
तुझ्याचसाठी केलेलं नेहेमीचच एक बंड….

आता हे ऋतुचक्र,
सदैव असच चालायचं…
तुझ्याशी म्हणून,
माझ्याशीच मी किती किती मग बोलायच??

– अमर ढेंबरे

Walking

भूतकाळ…

भूतकाळ…
खरंच भूताप्रमाणे असतो….
आपल्याला दिशा देण्याची किवा आपली दशा करण्याची ताकद त्यामध्ये असते…

जो भूतकाळ आपले वर्तमान आणि भविष्य बिघडवू शकतो तो कितीही हवासा असेल तरी काय कामाचा?
आणि तोच हवा असेल तर मग त्यानुसारच वर्तमान ठेवावे आणि भविष्य ठरवावे….

माणसाला सगळंच मनाप्रमाणे मिळत नाही….आणि नाहीच मिळू शकत…
परंतु काही गोष्टी मिळविण्यासाठी अथवा टिकविण्यासाठी काही गोष्टी टाळता यायलाच हव्या….
किंबहुना…. आपल्याला नक्की काय हवं के कळायला हव…. म्हणजे आयुष्याला योग्य दिशा मिळू शकेल…आपल्याही आणि आपल्यावर भिस्त असलेल्या दुसऱ्यांच्याही….

खरय ना….

– अमर ढेंबरे

एक भावना….

नकळत तू पकडलेला हात,
असाच असावा हाती….
अगदी माझ्या शेवटच्या क्षणापर्यंत…

किमान एवढीच एक भावना,
माझ्या मनाची,
पोहोचावी तुझ्या मनापर्यंत….

– अमर ढेंबरे

तुझ्याविना…

तुझ्याविना…
एका एका पावलाच अंतरही,
मैलाप्रमाणे भासत आहे…

तुझ्याविना…
जाणवतोय युगासारखा एक एक क्षण,
अस्वस्थ गात्रे आणि अत्यवस्थ माझ मन…

असंख्यांनी सजलेले रस्तेही तुझ्याविना सुने सुने,
जळणार माझ मन अन होरपळलेली माझी स्वप्ने…

खरच……
ओळखीचं या जगात आता काहीच भासेना…
तुझ्याविना….

श्वासानीही का मग स्पंदाव,
मनानेही आता कशास भुलाव….?

तुझ्याशिवाय, नयनांनी आता कुणा पहाव?
आसवांनी मात्र आता असच वाहाव…
आसवांनी मात्र आता असच वाहाव…

तूच सांग आता,
जगावं तर मग का जगावं….

सांग ना मला….
तुझ्याविना…कुठे मी जाव…?? काय मी कराव ??

– अमर ढेंबरे