स्वप्ने तुटण्याचे भास झाले की….

कधी स्वप्ने तुटण्याचे भास झाले की,
मनात भावनांचा गलका होतो…

शांतच राहायचं असत मला,
पण माझा चेहरा,
नेमका त्याचवेळी बोलका होतो…

– अमर ढेंबरे

मनात खूप काही असलं तरी….

मनात खूप काही असलं तरी सारच बोलता येत नाही…कारण बऱ्याच वेळा सर्वच भावना व्यक्त करण्याच्या नादात समोरच्याचं मन दुखावलं जाऊ शकत…

एक मात्र खर कोणी आपलं मन दुखावलं तरी चालेल….
आपण मात्र पुरेपूर प्रयत्न करायचा समोरच्याच मन न दुखावण्याचा….

खरतर कोणामुळे आपल मन दुखवल जातंय तर जाऊदेत…परंतु आपल्यामुळे कोणाच मन दुखावता कामा नये…

प्रत्येकाला मनाप्रमाणे जगण्याचा हक्क आहेच…. आपण तो कधीही हिरावू नये…ज्यावेळी तुमचा अधिकार हिरावला जातो त्यावेळीच तुम्हाला त्याची जाणीव होते…

मनात वादळे सामावून हसण्याची कला शिकायलाच हवी…. म्हणजेच, आतून कितीही ओलावा असला तरी वरून दगडाप्रमाणे राहता यायला हव…आणि समजा तेही नाहीच जमलं, तर शांतपणे निघून जाताही यायला हवं….

बहुधा अस असायला हव की नाही हे माहित नाही…. परंतु अनुभव तर हेच सांगतो…

© अमर ढेंबरे

कही पे महकता हुआ….

कही पे महकता हुआ सुहाना हुस्न है,
कही पे दर्दे-ए-दिलो का खामोश सा जश्न है… .

कही पे यादोंके, अनकहे फसाने है,
कही पे वादोंके, अनचाहे अफसाने है….

कही पे साथ निभाने की कस्मे है,
कही पे मगर, साथ रहने की रस्मे है….

कही पे हरदफ़ा चमक है, और सवेरा है,
कही पे अंधेरा, हो रहा घना और गहरा है….

कही पे सपनो की बिछायी इक सेज है,
कही पे बरबादी की तरफ चलना, और तेज है…

चुने हुए रस्तो पे जरुरी सा है चलते जाना….
जरुरी है कभी खुदको समझाना,
और खुद ही संभल जाना….

– अमर ढेंबरे

हास्य आणि आनद

हास्य आणि आनद यात कमालीचा फरक आहे.
माणूस हसतोय म्हणजे तो आनंदी असेलच अस नाही. परंतु प्रत्येक आनंदी माणूस हसेल जरूर.….

हास्य दर्शविता येऊ शकत परंतु आनद दर्शविण्याची गरज नसते, तो आपोआप चेहऱ्यावर किवां देहबोलीतून व्यक्त होतो.

हास्याचे अनेक प्रकार असू शकतात, परंतु आनंदाचा कोणताही प्रकार नसावा…. हास्य जस वरवरच असू शकतो तस आनंदच नाही…तो आतूनच असतो….’म्हणूनच आनद हा निरागस असतो….

आनंद हा आनंद असतो…
आनद हा मनापासून हसण्याचा एक छंद असतो…

बरोबर ना ??

– अमर ढेंबरे

तुझ्या विरहाचे भयानक प्रसंग

आठवतोय,
ते भयानक प्रसंग, तुझ्या विरहाचे,
माझ्या हळव्या मनावर गुदरलेले….

सावरतोय,
कसातरी स्वत:ला,
अस्वस्थ मन तरीही भेदरलेले….

– अमर ढेंबरे